De werknemer die nooit klaagde en zich stilletjes over de kop werkte

05 April 2011

Op grond van art. 7:658 lid 1 BW heeft de werkgever een zorgplicht ten aanzien van zijn werknemers. Deze zorgplicht bestaat uit meerdere componenten, zoals het treffen van veiligheidsmaatregelen, het onderzoeken van de risico’s en het geven van instructies.

 

Dat deze zorgplicht een vergaande verplichting voor de werkgever met zich meebrengt, werd onlangs opnieuw bevestigd door het Hof ’s-Hertogenbosch. De zaak betrof een werkneemster die arbeidsongeschikt was geraakt als gevolg van veel te hard werken gedurende een lange periode. Er wordt vastgesteld dat er sprake is van een burn-out. Zij stelt daarop haar werkgever aansprakelijk, omdat die zijn wettelijke zorgplicht niet zou zijn nagekomen.

 

De werkgever voert als verweer aan dat het factoren van persoonlijke aard zijn die de burn-out-klachten hebben veroorzaakt. Zo zou de werkneemster een verhoogde kans hebben op een burn-out omdat ze moeite had met nee zeggen, graag hard werkt, alles goed wil doen, ambitieus en plichtsgetrouw is en gewaardeerd wil worden. Daarnaast heeft de werkneemster op geen enkele wijze heeft laten blijken dat het haar opgedragen takenpakket te zwaar was.

 

Het hof Den Bosch oordeelt als volgt. Op grond van 7:658 BW is de werkgever aansprakelijk voor de schade die de werkneemster in de uitoefening van haar werkzaamheden lijdt, tenzij de werkgever aantoont dat hij – kort gezegd – niet tekortgeschoten is in de nakoming van zijn zorgplicht. In casu hield die zorgplicht in dat de werkgever diende te bewaken dat de werkzaamheden die de werkneemster verrichtte in beginsel in gemiddeld 40 uur per week konden worden uitgevoerd. Het hof achtte niet bewezen dat daaraan was voldaan.

 

Dat de werkneemster niet liet blijken dat zij het werk teveel vond, doet niet af aan de verplichting van de werkgever zelfstandig en uit eigen beweging na te gaan of en in welke mate de werkneemster bijvoorbeeld aan het werk was op kantoor of elders, pauzes nam en werk mee naar huis nam. Het hof heeft daarbij in aanmerking genomen dat de werkgever wist dat de werkneemster moeite had om werkzaamheden te delegeren, perfectionistisch was en moeite had los te komen van het werk. Dat is een ‘bijzonder risico’ waarvoor bewaking door de werkgever ‘geboden’ is.